Είκοσι πέντε χρόνια μετά την έναρξη της σπουδαίας Ελληνικής Επανάστασης του 1821, μιας επετείου που σηματοδοτεί τη γέννηση του σύγχρονου ελληνικού κράτους, η σκέψη στρέφεται στις εμβληματικές μορφές που σήκωσαν το βάρος του αγώνα. Σε έναν κόσμο αλλαγών, κρίσεων και ανατροπών, αναρωτιόμαστε: Τι θα έλεγαν αυτοί οι ήρωες, ηρωικές μορφές όπως ο Γέρος του Μοριά, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο ατρόμητος Γεώργιος Καραϊσκάκης, η Μπουμπουλίνα, ο Κανάρης, οι οποίοι έδωσαν τα πάντα για την ελευθερία, αν ζούσαν σήμερα; Πώς θα προσέγγιζαν την πραγματικότητα που αντιμετωπίζουμε, τα διλήμματα και τις προκλήσεις που καλούμαστε να διαχειριστούμε ως έθνος; Η διαχρονική αξία του αγώνα τους δεν έγκειται μόνο στην απελευθέρωση από την τουρκική σκλαβιά, αλλά και στις αρχές που πρέσβευαν: την αγάπη για την πατρίδα, την αυτοθυσία, την αίσθηση του καθήκοντος και την πίστη σε ένα καλύτερο μέλλον.
Φανταζόμαστε σήμερα τον Κολοκοτρώνη να παρατηρεί την πορεία της χώρας, ίσως να εξοργίζεται με τις κακοδιαχείρισεις, τις αδικίες ή τις εσωτερικές διαιρέσεις που φέρνουν πίσω την πρόοδο. Ο Καραϊσκάκης, με την οξυδέρκειά του και την ικανότητά του να αφουγκράζεται το λαϊκό αίσθημα, θα μπορούσε να δίνει σάρκα και οστά σε μηνύματα ενότητας και εθνικής υπερηφάνειας, αντιμετωπίζοντας κριτικά τις αδυναμίες του συστήματος. Θα είχαν άραγε να παρατηρήσουν την αλλοίωση των ιδανικών για τα οποία ξεσηκώθηκαν; Πώς θα σχολίαζαν την κουλτούρα της εκμετάλλευσης, την αδιαφορία για το κοινό καλό, την έλλειψη οράματος που συχνά διακρίνει την επικαιρότητα; Η σκέψη τους, διαποτισμένη από την εμπειρία της μάχης για την επιβίωση και την ανεξαρτησία, θα έφερνε ίσως σε δύσκολη θέση συριγμούς εξουσίας, εξηγώντας πόσο εύκολα μπορεί να ξεχαστεί η θυσία των προγόνων.
Θα καλούσαν σε επαγρύπνηση, τονίζοντας ότι η ελευθερία κερδίζεται και διατηρείται με διαρκή προσπάθεια και εγρήγορση, και όχι με εφήμερες προεκλογικές υποσχέσεις ή βολικές αποστροφές προς την ιστορική μνήμη. Η παρακαταθήκη των οπλαρχηγών του ’21 είναι ένα διαρκές κάλεσμα. Μας υπενθυμίζει την ευθύνη που φέρουμε ως συνεχιστές τους. Η σημερινή Ελλάδα, με όλες τις δυσκολίες της, δεν πρέπει να λησμονεί τις ρίζες της. Οι ηρωικές πράξεις τους στέκουν ως φάρος, μας προτρέπουν να υπερβούμε τις αδυναμίες μας, να αγωνιστούμε για μια κοινωνία δικαιότερη, δημοκρατικότερη και με ισχυρή εθνική ταυτότητα. Η αναδρομή στο παρελθόν, δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά εργαλείο για την πλοήγηση στο παρόν και το σχεδιασμό ενός καλύτερου μέλλοντος. Τι θα έλεγαν λοιπόν σήμερα; Πιθανότατα, θα μας καλούσαν να είμαστε αντάξιοι της κληρονομιάς τους.
