Οι κτηνοτρόφοι της Λέσβου βρίσκονται αντιμέτωποι με την ολοκληρωτική κατάρρευση του κλάδου τους, εξαιτίας της πολιτικής που ακολουθεί η κυβέρνηση, όπως καταγγέλλουν οι ίδιοι. Η διαχείριση του αφθώδους πυρετού, η οποία επέβαλε τη σφαγή εκατοντάδων ζώων, έχει αφήσει πίσω της ένα κύμα απόγνωσης και οικονομικής ασφυξίας. Οι παραγωγοί του νησιού εκφράζουν τη θλίψη και την οργή τους, τονίζοντας ότι το κράτος, αφού τους υποχρέωσε να ξεκληρίσουν τα κοπάδια τους, πλέον τους εγκαταλείπει στην τύχη τους, χωρίς ίχνος ουσιαστικής στήριξης. Η αίσθηση του ματαιωμένου αγώνα και της αδικίας κυριαρχεί, καθώς βλέπουν τον κόπο μιας ζωής να χάνεται, ενώ η ελπίδα για ένα βιώσιμο μέλλον σβήνει. Η κατάσταση, όπως περιγράφεται από τους ίδιους τους κτηνοτρόφους, είναι εφιαλτική. Μετά την αναγκαστική σφαγή των ζώων τους, η οποία έγινε με σκοπό τον περιορισμό της εξάπλωσης της νόσου, αντιμετωπίζουν πλέον την αδυναμία κάλυψης των βασικών τους αναγκών.
Οι αποζημιώσεις κρίνονται ανεπαρκείς, ενώ τα μέτρα που λαμβάνονται δεν επαρκούν για την αναπλήρωση των τεράστιων απωλειών. Η έλλειψη ρευστότητας και η απαγόρευση επανεγκατάστασης ή αγοράς νέων ζώων, τους οδηγούν σε αδιέξοδο. Πολλοί από αυτούς νιώθουν ότι χάνουν όχι μόνο την επαγγελματική τους ταυτότητα, αλλά και την ίδια τους τη ζωή, αφού η κτηνοτροφία αποτελεί για αυτούς την παρακαταθήκη και τον πυρήνα της ύπαρξής τους. Η κυβερνητική «συνταγή» για την αντιμετώπιση της κρίσης κρίνεται ανεπαρκής και, σύμφωνα με τους πληγέντες, επιταχύνει την καταστροφή τους. Δεν αρκεί μόνο η διαχείριση της επιδημίας, αλλά απαιτείται ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για την αναβίωση του κλάδου και την στήριξη των ανθρώπων που τον υπηρετούν. Η αγωνία για το μέλλον της κτηνοτροφίας στη Λέσβο είναι έκδηλη, με πολλούς να εξετάζουν την εγκατάλειψη του επαγγέλματος και την αναζήτηση εργασίας στο εξωτερικό, οδηγώντας σε ένα περαιτέρω δημογραφικό και οικονομικό πλήγμα για το νησί.
Το αίτημα για άμεσες και αποτελεσματικές παρεμβάσεις απ’ όλες τις αρμόδιες αρχές ακούγεται επιτακτικά. Μιλώντας με πικρία, οι κτηνοτρόφοι δηλώνουν ότι αισθάνονται σαν να δέχονται ένα δεύτερο κύμα θανάτου, μετά από αυτό που χτύπησε τα ζώα τους. Είναι μια μάχη που δίνουν καθημερινά, όχι μόνο με την οικονομική δυσπραγία, αλλά και με την ψυχολογική αφαίωση που φέρνει η αίσθηση της παντελούς αδιαφορίας. Η ελπίδα για ανάκαμψη υπάρχει, αλλά απαιτεί άμεση αντίδραση και σοβαρές δράσεις από την πλευρά της πολιτείας. Σε διαφορετική περίπτωση, η Λέσβος θα δει έναν από τους πιο ιστορικούς της κλάδους να σβήνει οριστικά, αφήνοντας πίσω μόνο ερείπια και ανεκπλήρωτα όνειρα.
