Η πρόσφατη ομολογία του Ντίλιαν, η οποία ξεδιπλώνει ένα νέο κεφάλαιο στην υπόθεση του Predator, έχει φέρει στην επιφάνεια σοβαρές απορίες και ανησυχίες. Σύμφωνα με τις δηλώσεις του, φαίνεται πως οι διαπραγματεύσεις για την προμήθεια ή τη χρήση του λογισμικού παρακολούθησης δεν ήταν μια απομονωμένη περίπτωση, αλλά έλαβαν χώρα σε επίπεδο κυβερνητικό, εμπλέκοντας ακόμη και το Μέγαρο Μαξίμου. Αυτή η αποκάλυψη προκαλεί έντονη αίσθηση έκπληξης στην κοινή γνώμη, η οποία παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα την εξέλιξη των γεγονότων. Το ερώτημα που τίθεται είναι πώς είναι δυνατόν τέτοιες διαδικασίες να προχωρούν χωρίς την απαραίτητη διαφάνεια και χωρίς να τίθενται ερωτήματα σχετικά με τη νομιμότητα και την αναγκαιότητά τους. Η απουσία επίσημης, σαφούς αντίδρασης από τα αρμόδια κυβερνητικά όργανα είναι κάτι που πυροδοτεί περαιτέρω την ανησυχία και την ανάγκη για άμεσες και εμπεριστατωμένες απαντήσεις.
Η στάση του κυβερνητικού εκπροσώπου, Παύλου Μαρινάκη, ο οποίος φέρεται να υιοθετεί μια στάση αδιαφορίας ή απλώς να μην ανταποκρίνεται στο βάρος της επικαιρότητας, προκαλεί ιδιαίτερη δυσφορία. Η εικόνα του να «παίζει ψόφιο κοριό» σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή, όπου η διαφάνεια και η λογοδοσία τίθενται υπό αμφισβήτηση, είναι κάτι που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο. Η ευθύνη της ενημέρωσης του κοινού και της παροχής εξηγήσεων σε σύνθετα ζητήματα βαραίνει ιδιαιτέρως τον θεσμικό του ρόλο. Η αδυναμία του να δώσει πειστικές απαντήσεις ή να αντιμετωπίσει ευθέως τις κατηγορίες, αυξάνει την καχυποψία και τη δυσπιστία, θέτοντας σε κίνδυνο την εμπιστοσύνη των πολιτών προς τους θεσμούς. Η αίσθηση ότι οι αρμόδιοι αποποιούνται των ευθυνών τους δημιουργεί ένα κενό ενημέρωσης που καλύπτεται από φήμες και εικασίες.
Ακόμα πιο ανησυχητική είναι η αναφερόμενη «κουφή» αντίδραση του πρωθυπουργού. Σε περιπτώσεις που αγγίζουν την καρδιά της δημοκρατίας και των θεσμών, η σιωπή από την ανώτατη πολιτειακή αρχή είναι εξίσου προβληματική με τις οποιεσδήποτε αρνητικές εξελίξεις. Μια τέτοια στάση μπορεί να εκληφθεί ως αδιαφορία για τα ζητήματα που απασχολούν την κοινωνία ή, ακόμα χειρότερα, ως έμμεση αποδοχή μιας κατάστασης που θέτει σε κίνδυνο την διαφάνεια και την ηθική στην πολιτική ζωή. Ο πρωθυπουργός, ως επικεφαλής της κυβέρνησης, έχει την υπέρτατη ευθύνη να γνωρίζει τις κρίσιμες εξελίξεις και να διασφαλίζει ότι οι λειτουργίες του κράτους εκτελούνται υπό το πρίσμα της διαφάνειας, της νομιμότητας και της λογοδοσίας. Η όψιμη αντίδραση ή η μη αντίδραση μπορεί να δημιουργήσει επικίνδυνα προηγούμενα και να υπονομεύσει την αξιοπιστία της κυβέρνησης.
Το γεγονός ότι ο πελάτης, σε αυτήν την περίπτωση η κυβέρνηση, φαίνεται να έχει «πάντα δίκιο», τουλάχιστον μέχρι ο πωλητής να «βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο», υποδηλώνει μια συστημική ανατροπή της λογικής. Η τυπική αρχή, όπου ο πωλητής είναι υπεύθυνος για την ορθή και νόμιμη διάθεση των προϊόντων του, φαίνεται να έχει αντιστραφεί. Ο Ντίλιαν, ως «πωλητής» της τεχνολογίας ή των υπηρεσιών που εμπλέκονται, ομολογεί μια διαδικασία που, αν είναι όπως περιγράφεται, αφήνει πολλά κενά. Η απουσία άμεσης αντίδρασης από τον «πελάτη», δηλαδή την πολιτεία, και η παραπομπή των γεγονότων σε ένα παρασκηνιακό επίπεδο, ενώ την ίδια στιγμή η ενημέρωση αποκρύπτεται ή διαστρεβλώνεται, δημιουργεί μια ατμόσφαιρα αμφιβολίας και έλλειψης διαφάνειας. Η επιμονή στην απόκρυψη ή στην απρόθυμη αποκάλυψη γεγονότων, δημιουργεί περισσότερα ερωτήματα από όσα απαντά, υποσκάπτοντας την εμπιστοσύνη.
Η κατάσταση όπως διαμορφώνεται, με τις ομολογίες να έρχονται και τις κυβερνητικές ηγεσίες να παραμένουν σιωπηλές ή να υιοθετούν αμυντική στάση, είναι εξαιρετικά προβληματική για το μέλλον της διακυβέρνησης στη χώρα. Η αποκάλυψη τέτοιων ζητημάτων, που συνδέονται άμεσα με την εθνική ασφάλεια, την ιδιωτικότητα των πολιτών και την ακεραιότητα των θεσμών, απαιτεί απόλυτη διαφάνεια και λογοδοσία. Ο ελληνικός λαός, που παρακολουθεί τις εξελίξεις με αγωνία, δικαιούται να γνωρίζει την αλήθεια και να βλέπει τους υπεύθυνους να λογοδοτούν για τις πράξεις τους. Η συνέχιση αυτής της κατάστασης, όπου η αλήθεια μοιάζει να παραμένει κρυμμένη πίσω από επίσημες δηλώσεις αοριστίας ή σιωπής, συνιστά έναν κίνδυνο για την ίδια τη δημοκρατία, καθώς υπονομεύει την εμπιστοσύνη των πολιτών προς την εξουσία και τους θεσμούς που υποτίθεται ότι υπηρετούν.
Οι προεκτάσεις των αποκαλύψεων αυτών είναι πολύ ευρύτερες από το απλό γεγονός της παρακολούθησης. Αφορούν τη λειτουργία του κράτους δικαίου, την προστασία των ατομικών δικαιωμάτων και την εγγύηση της δημοκρατικής λειτουργίας. Η επιμονή στην απόκρυψη και στην αδιαφάνεια, δημιουργεί ένα έδαφος για αυθαιρεσίες και καταχρήσεις εξουσίας. Η αναπάντητη ερώτηση για το πώς και γιατί προχώρησαν συγκεκριμένες συμφωνίες, και με ποιους όρους, παραμένει καρφωμένη στην επικαιρότητα, εκθέτοντας την κυβέρνηση και τους αρμόδιους θεσμούς σε διεθνές και εθνικό επίπεδο. Η κοινωνία απαιτεί απαντήσεις, όχι δικαιολογίες ή αποσιωπήσεις, για να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη και η πίστη στους δημοκρατικούς θεσμούς.
