Μετά από μια περίοδο έντονων εσωκομματικών ζυμώσεων, το ΠΑΣΟΚ δείχνει να προτιμά την ασφάλεια των ενδοπαραταξιακών διαδικασιών, παρά την αντιμετώπιση των σοβαρών πολιτικών και κοινωνικών προκλήσεων που αντιμετωπίζει. Οι πρόσφατες εκλογές για την ανάδειξη περίπου 4.000 συνέδρων, αν και προσφέρουν μια ευκαιρία ανανέωσης, μοιάζουν να αποτελούν μια τακτική απόσπασης προσοχής από την πραγματική του κατάσταση. Η ηγεσία, υπό τον Νίκο Ανδρουλάκη, φαίνεται να δίνει προτεραιότητα στη διαχείριση της εικόνας και στην εσωτερική συσπείρωση, παρά στην ουσιαστική απάντηση στα ερωτήματα που θέτει η κοινωνία. Η στρατηγική αυτή, αν και μπορεί να εξασφαλίσει θετική δημοσιότητα στις εσωκομματικές εκδηλώσεις, δεν αγγίζει την ουσία του προβλήματος: την αδυναμία του κόμματος να πείσει την κοινή γνώμη ότι αποτελεί μια βιώσιμη επιλογή διακυβέρνησης. Η αποφυγή της «απρόσωπης» αντιπαράθεσης με τα καίρια ζητήματα, όπως η οικονομική κρίση, η ακρίβεια, η υγειονομική περίθαλψη και η ασφάλεια, δημιουργεί ένα κενό που η δημοσκοπική εικόνα του ΠΑΣΟΚ καταδεικνύει με σαφήνεια.
Η επένδυση στην εσωκομματική οργάνωση, ενώ είναι φυσιολογική για ένα κόμμα, δεν μπορεί να υποκαταστήσει την ανάγκη για ένα δόγμα πολιτικής πρότασης που θα απευθύνεται σε ευρύτερα κοινά. Η επιλογή του «κρυφτουλιού» με τα πραγματικά προβλήματα, αντί για την ανάληψη δράσης και την παρουσίαση λύσεων, εντείνει την αίσθηση ότι το κόμμα βρίσκεται σε μια φάση αυτοεξυπηρέτησης, αποκομμένο από τις αγωνίες των πολιτών. Οδεύει έτσι προς την ενίσχυση της θέσης του ως τρίτου πόλου, μακριά από τη διεκδίκηση της εξουσίας. Είναι γεγονός πως η πολιτική σκηνή χαρακτηρίζεται από έντονες δυναμικές και ανατροπές. Ωστόσο, το ΠΑΣΟΚ, παρά την ιστορική του πορεία, εμφανίζεται να χάνει την ευκαιρία να επανατοποθετηθεί ουσιαστικά. Η εστίαση στις εσωκομματικές διαδικασίες, αντί για τη διαμόρφωση μιας συγκροτημένης και ελκυστικής πολιτικής ατζέντας, δίνει την εντύπωση μιας στρατηγικής που δίνει προτεραιότητα στην επιβίωση και την εσωτερική στήριξη, παρά στην ευρύτερη αποδοχή.
Τα περίπου 4.000 μέλη που συμμετείχαν στις χθεσινές εκλογές, εκπροσωπώντας ουσιαστικά ένα κομμάτι του κομματικού πυρήνα, δεν επαρκούν για να καλύψουν το χάσμα με την πλειοψηφία της κοινωνίας που αναζητά λύσεις. Η «όαση» της θετικής δημοσιότητας που επιδιώκεται μέσω αυτών των εκλογών, όσο και αν είναι δελεαστική, κινδυνεύει να αποβεί εφήμερη και να μην έχει ουσιαστικό αντίκτυπο στην επανεκκίνηση του κόμματος. Η ουσιαστική πρόκληση για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ έγκειται στην ικανότητά της να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ των εσωκομματικών διαδικασιών και της εξωτερικής πολιτικής του κόμματος. Η ελκυστικότητα της πολιτικής πρότασης, η σαφής τοποθέτηση στα μεγάλα εθνικά και κοινωνικά ζητήματα, και η ανάληψη πρωτοβουλιών που ανταποκρίνονται στις ανάγκες των πολιτών, είναι τα στοιχεία που θα καθορίσουν την πορεία του.
Η επικέντρωση στις εσωτερικές διεργασίες, χωρίς παράλληλη κινητοποίηση δυνάμεων για την αντιμετώπιση των πραγματικών προβλημάτων, δεν μπορεί να οδηγήσει στην ανάκτηση της εμπιστοσύνης της κοινής γνώμης και στη διεκδίκηση ρόλου πρωταγωνιστή στην πολιτική ζωή του τόπου. Το ΠΑΣΟΚ, για να ανακτήσει τη θέση του ως επιλογή εξουσίας, πρέπει να βγει από το «κλειστό του περιβάλλον» και να αντιμετωπίσει με τόλμη τα διλήμματα που αντιμετωπίζει η χώρα.
