Η Σίφνος παραδίνει μαθήματα αγανάκτησης, καθώς οι κάτοικοι του νησιού βλέπουν την υγεία των παιδιών τους να τίθεται σε σοβαρό κίνδυνο. Η έλλειψη παιδιάτρου, ένα πρόβλημα που έχει λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, έχει προκαλέσει οργή και απόγνωση. Φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης και απλοί πολίτες εκφράζουν την οργή τους, κάνοντας λόγο για «απαράδεκτη κατάσταση» και «ευθεία κοροϊδία» από πλευράς των κρατικών αρχών. Καταγγέλλουν ότι, παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις και τα διαβήματα που έχουν γίνει, δεν έχει ληφθεί κανένα ουσιαστικό μέτρο για την άμεση κάλυψη της κενής θέσης. Η αίσθηση εγκατάλειψης και η αδιαφορία των αρμοδίων, με πρώτη την ηγεσία του Υπουργείου Υγείας, είναι διάχυτη, ενώ το βάρος της ευθύνης για την υγεία των πιο ευάλωτων μελών της κοινωνίας πέφτει διαρκώς στους ώμους των κατοίκων.
Οι φωνές που διαμαρτύρονται στη Σίφνο δεν κάνουν λόγο για τυχαίες καθυστερήσεις, αλλά για συστηματική αδιαφορία και παντελή έλλειψη σχεδιασμού. Επισημαίνουν ότι η θέση του παιδιάτρου παραμένει κενή εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα, χωρίς να γίνονται οι απαραίτητες ενέργειες για την αναπλήρωσή της. Αυτό, όπως τονίζουν, δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στην καθημερινότητα των οικογενειών, αναγκάζοντας τους γονείς να αναζητούν λύσεις εκτός νησιού, με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε κόστος, κόπο και πολύτιμο χρόνο. Η έλλειψη άμεσης ιατρικής φροντίδας για τα παιδιά, ειδικά σε ένα νησί που εξαρτάται από τη δημόσια υγεία, είναι αδιανόητη και σηκώνει βαριές ευθύνες για όσους έχουν την αρμοδιότητα να την εξασφαλίσουν. Η κατάσταση αυτή υποβαθμίζει την ποιότητα ζωής στο νησί και θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια όλων. Η οδύνη και η αγανάκτηση των κατοίκων της Σίφνου εστιάζουν ευθέως στην πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας, την οποία και καθιστούν υπεύθυνη για την παρατεταμένη αυτή κρίση.
Μιλώντας εκ μέρους των φορέων, οι οποίοι έχουν γίνει ο πονοκέφαλος και η τελευταία ελπίδα για πολλούς, σημειώνουν με οργή πως «εδώ και καιρό η θέση του παιδιάτρου είναι κενή και δεν έχει γίνει καμία απολύτως κίνηση για να αναπληρωθεί». Η αίσθηση ότι οι νησιώτες αντιμετωπίζονται ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας είναι έκδηλη, καθώς τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν και οι ελλείψεις που βιώνουν φαίνεται να μην απασχολούν, ή τουλάχιστον να μην προκαλούν την άμεση αντίδραση, όσους βρίσκονται στα κέντρα λήψης αποφάσεων. Η προχειρότητα και η έλλειψη στρατηγικού σχεδιασμού στην υγειονομική κάλυψη των νησιών, ειδικά όσον αφορά τους πιο ευάλωτους, όπως τα παιδιά, είναι στοιχεία που πρέπει να προβληματίσουν σοβαρά.
