Μια αναπάντεχη «γεύση» από παλιές ιστορικές αναφορές, που θύμισαν την περίοδο της 21ης Απριλίου, έκανε την εμφάνισή της στην ατμόσφαιρα της Ολομέλειας της Βουλής. Ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης, Κυριάκος Βελόπουλος, προέβη σε μια προκλητική τοποθέτηση, αποδίδοντας τα εύσημα για τις επιτυχίες στον τομέα των εξορύξεων υδρογονανθράκων στη δικτατορία των συνταγματαρχών. Η δήλωσή του αυτή, στο πλαίσιο της ζωηρής συζήτησης που διεξαγόταν για τις κρίσιμες συμβάσεις έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων, προκάλεσε αν μη τι άλλο έκπληξη και έντονες αντιδράσεις, θέτοντας ερωτήματα για την ιστορική ακρίβεια και την προσέγγιση της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Ο κ. Βελόπουλος, επιχειρώντας να αφήσει το στίγμα του, υπέδειξε ότι «η μόνη σοβαρή δουλειά που έγινε» στον συγκεκριμένο τομέα, εντοπίζεται στην ταραγμένη εκείνη περίοδο, αφήνοντας τους παρευρισκόμενους να αναρωτιούνται για το βάθος της ιστορικής του γνώσης και τους λόγους πίσω από μια τέτοια τοποθέτηση.
Η αιφνιδιαστική αυτή αναφορά του Κυριάκου Βελόπουλου, που εκ των υστέρων χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως «νοσταλγία» για την περίοδο της επταετίας, επανέφερε στο προσκήνιο την ιδέα ότι οι παλαιότερες κυβερνήσεις, ακόμα και οι αντισυνταγματικές, είχαν επιδείξει μεγαλύτερη αποφασιστικότητα και αποτελεσματικότητα σε συγκεκριμένους τομείς της οικονομίας, όπως για παράδειγμα η εξερεύνηση φυσικών πόρων. Ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης, κατά την τοποθέτησή του στη Βουλή, με αφορμή τη συζήτηση των συμβάσεων για έρευνα υδρογονανθράκων, προχώρησε σε μια ευθεία σύγκριση, υποστηρίζοντας ότι οι τότε ιθύνοντες είχαν επιδείξει μια ικανότητα και μια βούληση που, κατά την άποψή του, έχει χαθεί πλέον. Αυτή η προκλητική δήλωση, που πολλοί θεώρησαν περιττή και ιστορικά ανακριβή, προκάλεσε αλυσιδωτές αντιδράσεις και αναζωπύρωσε τον δημόσιο διάλογο γύρω από την ερμηνεία της ιστορίας και τους στόχους της σύγχρονης πολιτικής.
Η επιλογή του κ. Βελόπουλου να υπογραμμίσει τη «σοβαρή δουλειά» που, σύμφωνα με τον ίδιο, είχε γίνει στην εποχή της χούντας όσον αφορά τις εξορύξεις υδρογονανθράκων, προκάλεσε άμεσες και έντονες αντιδράσεις από πολλούς πολιτικούς αναλυτές και βουλευτές. Η αναγωγή των όποιων προόδων, αν υπήρξαν, σε ένα καθεστώς που στέρησε δημοκρατικές ελευθερίες, θεωρήθηκε από πολλούς ως αμφιλεγόμενη και ιστορικά παρακινδυνευμένη. Η συγκεκριμένη τοποθέτηση, που διαπέρασε την ατμόσφαιρα της Βουλής με μια αδιόρατη, όπως χαρακτηρίστηκε, «μυρωδιά» από την 21η Απριλίου, έδωσε τροφή σε επικρίσεις ότι ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης προσπαθεί να αναβιώσει παρωχημένες αντιλήψεις και να επαναφέρει στο προσκήνιο διχαστικά στοιχεία της ελληνικής ιστορίας, αγνοώντας την ουσιαστική σημασία των δημοκρατικών θεσμών και την πολυπλοκότητα των σύγχρονων εξελίξεων. Παρά τις επικρίσεις και τα ερωτηματικά που εγείρονται, ο κ.
Βελόπουλος φάνηκε να εμμένει στην άποψή του, υποστηρίζοντας σθεναρά ότι η περίοδος της στρατιωτικής δικτατορίας αποτέλεσε ορόσημο για την ανάπτυξη και την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων της χώρας, συμπεριλαμβανομένων των υδρογονανθράκων. Η επιχειρηματολογία του, η οποία αποσκοπούσε στο να αναδείξει την ανικανότητα ή την έλλειψη βούλησης των σύγχρονων κυβερνήσεων να εκμεταλλευτούν πλήρως τις δυνατότητες της χώρας, κρίθηκε από πολλούς ως υπεραπλουστευτική και επιλεκτική. Ουσιαστικά, η δήλωσή του αυτή, αν και εντάσσεται στο πλαίσιο των πολιτικών του τοποθετήσεων, κατάφερε να διχάσει το πολιτικό σκηνικό και να προκαλέσει έντονο προβληματισμό σχετικά με την προσέγγιση της ιστορίας και τη διαμόρφωση της δημόσιας συζήτησης.
